mkderwish…

November 30, 2007

Gor the 2nd

Filed under: Uncategorized

Alleviation when you least expected it. I really needed this.
Thank You ALLAH!

Thank you to dear Makcik Raha & Kak Zana for letting me menyibuk on their holiday. Thanks so much.

Dapat melepas rindu. The Great Ocean Road journey… best…

“Eh, kate dah pernah pergi! macam tak pernah pegi pulak.” Hehe. This was being said to me when I was busy savoring the scenery and snapping some pictures.

Yummy kan. I constantly thought about this idea: I want to capture the smell of the ocean! The winds.. The sound of the water splashing onto the beach (well, I did try to capture some video, but it’s just not the same)… just the feeling of utter relief when you see the beautiful beautiful (SUBHANALLAH) scenery.

Thank You Allah. For giving me relief. I’m alleviated. I’m feeling lots better.

And, pengalaman menarik bila touring dengan mat salleh.. huhu.

Despite of the flies (which was the main complaint along the tour), we all did enjoy the tour. Dan rasa sedih bila kenangkan mat saleh semua ni. Semoga di beri hidayah-Nya. They appreciate alam ni lebih dari kita,kadang-kadang kalau difikirkan. They love travelling. They spend thousands and thousands (and work hard for that) and then take months break just for travelling.

If we have the capacity, we should travel.. for countless time Allah asked us in the quran… “Do you not travel on the earth…. ”

Well, not in the best mood to update, actually.

But like always, if not now, this ‘news’ will be basi dengan cepatnya…

Semoga istiqamah, semua…

November 25, 2007

2 words.

Filed under: Uncategorized

Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik. Nak balik.

Sekian terima kasih.

November 23, 2007

The Moon shines

Filed under: Uncategorized

I love the way moon surprises me. Like today, for instance. It reminds me that I’ve been ignorant for a while… I used to search the night sky for the moon everyday… last time I looked up to the sky, it was a quarter moon. And today, it is nearly full. No, I didn’t intend and actually didn’t cross my mind to ’search’ for the moon tonight. But while I was busy rummaging through things on my desk which is in real mess and I sighed, without thinking I glanced outside my window… and it was there. It is there. There! It surprised me. And it is so beautiful. Like always. Never ever tired of staring at it. Look out your window. It’s full moon (or almost). SubhanAllah…

There are things that I neglect… neglected?

It’s hard to focus on everything. But it’s what you have to do. What you have to strive to do.

Hardships.

Istiqamah.

Mujahadah.

I’ve been reminded about those, ‘coincidently’ more frequent in these past few days. Weeks.

Alhamdulillah …

Thank you Allah

All praise to You..

You never leave me.. never tired of reminding this forgetful me…

—-

I want to transform all these scribbles and marks, into an engraved poetry on my heart.
So that it never fades. Never lost.
Pain is inevitable. But you learn. You learn.

November 20, 2007

Alhamdulillah I’m a person…

Filed under: Uncategorized

Amat suka lagu Dawud Wharnsby Ali yang satu ni.. lagu dah lame I guess, but baru beberapa hari lepas I could really really appreciate it! on the way back from Adelaide and I really listened.. dengan pemandangan sekitar yang indah.. dapat lihat the rocks, the trees, the birds… the human ^_^

Lagu ni amat comel!!!

——-

I am just a rock
and everyday I sit and watch the sky.
I sleep here in the sun and rain
and do not question why.
I don’t want to be a bird
’cause us rocks were never meant to fly.
But you can sit and rest on me
When you pass by.

Alhamdulillah, alhamdulillah, I’m a rock
And that is all Allah asks of me.
Alhamdulillah, alhamdulillah, I’m a Muslim
And there’s nothing else I’d rather be.

I am just a tree
And this is the only life I’ll ever know.
I bow my boughs in worship
Whenever I feel the wind blow.
And my purpose in life
Is to grow when Allah says grow
And be a home for the birds and shade
For folks below.

Alhamdulillah, alhamdulillah, I’m a tree
And that is all Allah asks of me.
Alhamdulillah, alhamdulillah, I’m a Muslim
And there’s nothing else I’d rather be.

I am just a person
And my life is full of opportunity.
I can travel through the world
Over land and over sea.
But will I choose the path of Truth
Or a path to misguide me?
Sometimes I wish I had a simple life
Just like a rock or a tree.

But alhamdulillah, alhamdulillah, I’m a person,
and Allah has given me a choice that’s free.
So, alhamdulillah, I choose to be a Muslim
And there’s nothing else I’d rather be.

——-

Anyway.. below are some pics from the journey.. not chronologically though, too much hassle to arrange.. pardon me. >_< upload_adelaide2-3.jpg
bunga strawberry yang akan jadi strawberry kalau sy tak petik die..

upload_adelaide7.jpg
giant koala yang membawa kontroversi

upload_adelaide8.jpg
roses at the rose garden, werribee..

upload_adelaide5.jpg
purple kiri dan kanan

upload_adelaide9.jpg

upload_adelaide1.jpg

upload_adelaide2.jpg

upload_adelaide3.jpg

upload_adelaide4.jpg

upload_adelaide4-5.jpg
satu lg spot yg membawa kontroversi

upload_adelaide6.jpg

November 19, 2007

Purple

Filed under: Uncategorized

Today was hot! 39 degree celcius. Teriknye Ya Allah!
Huhu.. mase camni lah mula rindu winter.. heh. Sepanjang hari berjalan di Clayton, singgah beberapa rumah :D . Seronok juga menyibukkan diri di rumah orang.. heh..

Alhamdulillah for everything! Ya Allah, banyaknya nikmat.. banyaknya nikmat!
Apa lagi yang kau nak wahai diri??

I spent the weekend mostly in car (heh) and partly in Adelaide. Yes. Adelaide is indeed wonderful and peaceful. One word to describe it right now is –> PURPLE! Oh, banyaknya pokok warna purple.. penuh dikiri dan kanan jalan di Adelaide! Amat cantik. Tak lama sangat di Adelaide kerana kekangan masa.. tapi walaupun sekejap, amat amat bermakna, meaningful…

Sehari suntuk di Adelaide, sempat melawat Hansdorf, strawberry picking (tak mampu nak beli strawberry, so sebelum keluar tu makan banyaaak sgt sampai tak larat dah), singgah chocolate factory, singgah toy factory (yg ada the world’s largest rocking horse, kononya), and Glenelg (betul ke eja?) beach.

And on the way back we spent some time at Victoria State Rose Garden yang penuh dengan roses (duh! name pun rose garden).

Okay.. nampak sangat I didn’t write betul2 semua ni.. hmm.. I’m having headache! Maybe sebab cuaca yang extra panas hari ni.. tapi nak post jugak takut cerita ni basi.. heh.. nanti malas nak cerita dah kalau terjeruk lama-lama… and I need to write all these.. nanti dah tua-tua bleh belek2 balik blog, tengok apa la yg dibuat zaman muda-muda dulu (haha).. tu pun kalau hidup lagi.

Ok, sy dah mula mengarut and I need to stop.

Note to self, and all: cari sebab musabab untuk Allah bagi hidayah kat kita!!!

November 16, 2007

Iqra’

Filed under: Uncategorized

Amat takut diri ni menyalahgunakan masa lapang kurniaan-Nya. Sekarang ni memang agak leisure.
Bayangkan, aku akan balik 8 Dec nanti. Ada masa yang lama sebelum tu. Memang kalau nak dilistkan, amat banyak perkara yang nak dilakukan dan diselesaikan sebelum tarikh tu. Tapi, kita manusia, lupa sentiasa. Kadang-kadang datang masa bila aku tak tahu nak buat apa. Bukan tak tahu. Tengah baca buku, topic amat berat. Rasa nak rehat dulu dari baca. Pastu tengok kiri, tengok kanan… tak tau nak buat apa. Aku jenis yang pelupa dan amat amat senang terlalai dan leka. Kena selalu ingatkan diri bahawa setiap detik, setiap saat, amalan kita direcord. Malaikat dikiri dan kanan tak pernah leka mencatat. Teringat surah al-kahfi, ayat 49:

“Dan diletakkanlah kitab, lalu kamu akan melihat orang-orang bersalah ketakutan terhadap apa yang (tertulis) di dalamnya, dan mereka berkata: “Aduhai celaka kami, kitab apakah ini yang tidak meninggalkan yang kecil dan tidak (pula) yang besar, melainkan ia mencatat semuanya; dan mereka dapati apa yang telah mereka kerjakan ada (tertulis). Dan Tuhanmu tidak menganiaya seorang juapun.”

Kadang-kadang tu, tengah buat-buat perkara mengarut, terstop tiba-tiba sebab teringat ayat ni. Malu besar depan Allah nanti…

Tadi, lepas makan ice-cream Il Dolce (orang belanja, heh), aku sempat singgah Border’s. Banyaknye buku teringin aku nak beli. Tapi keadaan aku sekarang tak mengizinkan. Harga buku kat sini amat mahal. Tak sabar nak balik Malaysia dan beli buku-buku yang aku teringin. Dah berapa kali aku pergi Border’s, balik tangan kosong. Agak buang masa ke? huhu. Tapi aku banyak gak belek-belek dan baca sikit-sikit. Dan take note of books yang aku nak carik balik Malaysia nanti.

Dulu aku amat suka baca novel. Fiction. Masa kat uniten je, aku beli 2 rows of books. (Habis tak habis baca tu lain cerita.. huhu). Semenjak dua menjak ni aku tersedar something. Dan ‘kesedaran’ aku tu buat aku benci tengok section ‘fiction’ dekat kedai buku. Bukan aku kata baca novel tak bagus. Ni hanya pengalaman aku dan maybe only applicable to me. Aku rasa dulu buku-buku fiction telah merampas perhatian aku dulu. Aku jadi seorang yang hidup dalam alam fantasi. Alam rekaan. Aku hanya concern akan alam itu… alam yang penuh rekaan itu.. apa yang terbaik pada pandangan penulis tu untuk dimuatkan dalam novelnya…

Aku rasakan, aku dah membazirkan masa dan akal, kapasiti menganalisa aku sebagai manusia sepanjang aku dah hidup 20 tahun ni. Amat sayang. 20 tahun. Apa yang aku tahu??

Dulu bila tengok buku-buku section ilmiah-ilmiah sikit, aku rasa macam tu tempat orang-orang besaaa je. “Not for me, I’m still a student, Oh, buku ape nih, tak paham langsung.. Oh, berat nye.. Oh boring nye tajuk”. Terfikir aku, bila lagi? bila lagi baru aku akan anggap aku dah besa dan dah sampai masanya aku ambil tahu pasal benda-benda gini? dan bila akan aku sedar yang sebenarnya semua ni ada kena-mengenanya dengan aku. Ya.. kita semua terlibat.

Aku sedar .. baru sedar. Sebab kebanyakan dari kita yang tak tahu apa-apa, mempermudahkan ‘orang-orang tersebut’ memperkotak-katikkan kita jiwa-jiwa pemuda-pemudi Islam. Seriously, seriously people…

Ambil peduli dan fikir dengan kritis, berneraca dengan apa yang diwahyukan kepada kita…

Ambil peduli… think and analyze..

Each and every one of us .. yes, each and every one of us… every soul counts.

Semoga setiap saat dan ketika, khusyuk dalam pengabdian. Our purpose of living.

November 14, 2007

Short one, again.

Filed under: Uncategorized

Alhamdulillah dah habis all my papers for this semester.
Oh.. 9 months has passed. Kalau pass semua subject (bismillahi tawakaltu >_<) means dah habis first year!

Anyway, due to some technical difficulties, I’m having problem accessing internet right now (and until 8th dec). And despite my enthusiasm to post regularly and ‘best’ly (heh), I have to abide with the fact that I can’t have that leisure.. anyway, I will try to update from time to time… maybe when I’m rajin, I will go and spend some times at uni’s comp lab. Tengoklah macam mana..

Now that summer holiday has officially started for me (woa, ye ke?) I have to keep reminding myself about all those things I have promised myself to do before this. List! take out that list! Yes, I will..

Bacalah buku kepada yang terasa banyak masa lapang. Seriously, bacalah buku. Don’t be ignorant, negligent and don’t go away wasting your time and intelligence! Kalau selama ni asik baca novel je (utk mengurangkan rasa bersalah sbb nak kena baca something gak), try la baca another genre.. baca buku pelbagai! Dah 20 tahun pun (kalau yg sebaya ngan saye la) .. it’s about time we broaden our horizon.. it’s never too late to start, even if you feel like you’re so left behind. Don’t feel inferior.. start now, or never :D

Iqra’ , bismirabbik! (Bacalah dengan nama Tuhanmu!)

November 10, 2007

Ape ye tajuk

Filed under: Uncategorized

Satu paper je lagi. Rabu ni untuk subject Mathematics B. Tapi aku ada satu essay kena siapkan sebelum Isnin. 2000 words. Itu untuk subject philosophy. Subject tu takde final exam. Assessment dia hanyalah essay tu dan 2 tests sebelum ni. Aku harus concentrate tulis essay tu. Aku ada 2 hari je lagi. Dahlah untuk Maths B aku tak study sangat sebab amat (amat ke?) concentrate on Physics dan Applied Math sebelum ni.

Tapi kenapa aku tak concentrate ni? Tangan gatal nak menaip…. tapi isi essay masih tunggang terbalik.. takde mood nak susun sekarang. Haaaih, aku tau aku akan nyesal jap agi. Sebab masa makin suntuk dan aku masih tangguh-tangguh…

Tapi hari ni aku rasa tak bertenaga… sakit tulang sana sini. Kepala berdenyut2!. Rasa macam nak tidur je . Mungkin effect coffee? Sekarang ni setiap pagi lepas subuh aku minum nescafe pekat untuk prevent rasa ngantuk. Dan almost setiap malam juga lepas isya aku minum kopi.. kononya nak stay up. Tapi jarang la stay up lebih dari kol 12. (Or tak pernah pun.. kecuali sehari je 12.30! heh).

I never like coffee. Kat umah di M’sia pun jarang ada coffee. Selalu nampak bila nenek datang je. While I was in uniten pun, amat jarang minum. Selalu juga heran dengan kawan-kawan yang setiap malam minum nescafe 3in1 tuh…

What happened?

Rasa tak bertenaga… reminds me that, energy, is never ours.. La hawla quwatta illa billah..
buatlah apa-apa pun.. kalau Dia tak izin, takkan dapat jalan pun our plan…

Um.. cakap pasal exam…
kalau kita bukan orang yang hadapi, bila orang kata exam susah, rase cam akan fail, kite akan slalu comfort kan orang tuh.. well, Allah akan bagi yang terbaik buat diri kita, be it H1 or fail, even…

tapi bila sendiri yang rasa.. mmg susah nak pujuk diri sebenarnya… kita tau dan digest akan hakikat everything’s decided and He will only give us what is best… tapi couldn’t help.. rasa takut.. takut nak menghadapi ujian failure tu… Akan kuatkah aku terima ujian like this? takut.. takut.. takut. Bukan takleh terima hakikat kalau benda tu betul2 berlaku.. takut diri aku … reaction diri terhadap ujian itu… takut.

HAVE FAITH. Rahmat-Nya membatasi logik akal.. HAVE FAITH…

HAVING FAITH IS A BLESSING. Alhamdulillah ala kulli hal…

Sudah sampai masanya aku jadi independent. Whatever that means.

Sudah sampai masanya aku keluar dari comfort zone. Whatever that means.

Sudah sampai masanya aku punya pendirian teguh. Teguh. Teguh.

Allahumma inni asaluka yakinan sadiqa…

Jelas dengan neraca langit itu…

—-

Tak betah duduk diam bila teringat akan balik Malaysia nanti.
Dah rindu dengan sekolah. Nanti nak pergi sekolah. Nak jumpa ustaz-ustazah.. nak jumpa adik-adik.. (maybe tu next year la boleh jumpa budak2 kot..) .. kalau ada kesempatan, nak jugak tolong in their tuition or even at school times..
Nak join KRJ’s activities. Amat rindu jadi faci.. buat program.. aktiviti lasak! Kalau tak KRJ pun, aktiviti sekolah ke.. hmm.. ade ke nanti..
Nak tolong mama bawa usrah bebudak STF..
Nak jumpa my friends!
Tak sabar nak berkongsi cerita.. nak kongsi apa yang aku rasa.. dengan kawan-kawan.. dengan adik-adik.. nak ingatkan derang, they have something sooooo precious that others tak ada.. pendidikan di HIDAYAH adalah satu tarbiyah yang amat amat amat amat amat precious … kalau tak sedar tu, takkan dapat nak ambil the pearls tu.. boleh jadi tak sedar hakikat tu, atau separa sedar (macam aku dulu… I took it for granted). .. dan harap sangat derang tak rosakkan peluang mendapat hidayah ALLAH tu.
We all have our vision and mission.
Perjalanan masing-masing unik.
Satu benda aku baca beberapa hari lalu… “WE ALL MAKE MISTAKES, SHARE THEM!” .. share bukan nak memalukan diri sendiri.. sebab people bound to repeat mistakes kan? so.. share our mistakes, so that others do not repeat them..
Dan banyak perkara yang dah berlaku sepanjang aku terlepas ke dunia luar (sejak ‘graduate’ dari SMIH) dan aku terfikir, how I want someone tell me all these before… warn me.. guide me through..

Aku harap kita semua mendapat kekuatan untuk sama-sama berkongsi ..
Terutamanya aku… sebab aku sedar, aku juga banyak mendiamkan diri….

sepanjang tahun ni aku banyak mendiamkan diri… dengan semua pihak la kot. Sebab aku sedang cuba memahami…. (dan masih dalam process memahami).. aku tak nafikan aku risau untuk menyatakan sesuatu, sebab takut aku tak cukup faham dengan situasi tertentu, akan menimbulkan fitnah… akan timbulkan kekeliruan.. akan membangkitkan preassumption..

Aku amat bersyukur, Allah bagi aku jumpa pelbagai jenis orang dan pelbagai jenis pendapat orang..
dan buat aku lebih banyak berfikir dan menganalisa.. buat aku sedar akan prioriti, buat aku benar-benar mahu belajar, bukan sebab terpaksa… meningkatkan rasa curiousity.. untuk memahami dan meleraikan kekeliruan, yang aku pasti, bukan aku saja yang rasa… dan membuatkan aku benar-benar mahu berpegang teguh dengan DEEN ini.. bukan kerana orang, bukan kerana hukum, tapi kerana fitrah aku yang mahukan ini… cinta aku, cinta kita pada ALLAH.

aku masih dalam process memahami… dan memperkuat diri.. membuang jahiliyah-jahiliyah yang masih degil duduk dalam hati ni.. membuang bias…

ape-apepun.. doalah masing-masing diberi kekuatan…

Ape-apepun, ingatlah our ultimate goal. Benda yang kita semua amat-amat inginkan!

dan yang pasti aku nak kena belajar banyak benda.. menulis dengan baik salah satunya.. untuk menyampaikan dengan baik… sebab evident dari paragraph yang aku dah tulis ni, tak jelas sangat apa yang aku nak sampaikan… aku amat risau orang salah faham..

hidup kita bukan hanya diri kita seorang saja…

Ya ALLAH, guide us all throughout this life! jangan biarkan kami memilih nasib kami sendiri, walau sesaat, walau sekedip mata, walau period masa yang lebih cepat dari itu! ..

Okay, cukuplah rehat dari essay! kepala dah tak bendenyut sangat. Semangat menaip dah ada.. heh.

Berusahalah semua!!!

November 8, 2007

Perjalanan ini..

Filed under: Uncategorized

Perjalanan ini…

adalah perjalanan mencari cinta..

kecewa, sakit hati, kecewa.. dan kecewa lagi

supaya kau sedar..

supaya kau kenal…

supaya kau benar-benar cinta

….

perjalanan ini perjalanan mencari cinta…

sudah jumpa kah??

perjalanan ini adalah perjalanan mencari cinta

dan merasa

dan mencinta..

dengan benar-benar cinta..

sudah merasakah?

—-

“Afala yatadabbarunal qurana am ala qulubin akfaluha?”

tidakkah mereka menghayati al-quran atau adakah hati mereka sudah TERKUNCI???

—-

“tijaratan lan tabur..”

perdagangan yang takkan takkan takkan rugi!!

—-

apakah sudah berat sgt ujian-ujian?

apakah sudah benar-benar teruji??

susah? that’s the point, my dear…

that’s the point…

—-

“Dan mengapa kami tidak akan beriman kepada Allah dan kebenaran yang datang kepada kami, padahal kami SANGAT ingin agar Tuhan kami memasukkan kami ke dalam golongan orang soleh?”

-5:84

—-

La hawla wala quwatta illa billah…

Kekuatan hanya milik-Nya..

—–

refleksi diri…

November 6, 2007

Today

Filed under: Uncategorized

One month and 2 days before I’m on my flight home…

A day before exam.

Nak balik :(

Baru dapat tgk gambo raye family (sedei tol)

Adikku semua dah tinggi-tinggi!

hanaa nape cam selekeh? haha.. ooo.. dah muat baju raye taun lepas! (igt lagi dulu semua tak sabo nak hanaa pakai baju kurung.. dah la baju tu beso .. selekeh je.. tapi tetap comel).

solehah dah beso! hayat pon! haaaih..

ewah nuha.. kecik2 dah pandai bergaye sakan..
(takpe2.. kecik2 la bergaye sakan.. dah beso takleh bergaye! heh..)

uswah makin tenggelam.. (maknenye pendek.. haha)

aya tetap kecik.. munah tengok gambo lain, aya cam dah lagi pendek dari solehah? betul ke? haha.. naseb la kamu..

napa piah nampak lain? cam dah tembam??? (haha)

amad kontrol macho… ces..

suweb mmg macho (haha.. suke la tu)

tapi abah lagi macho aaa.. takleh lawan :p

the smile I love most -> mama’s beautiful smile! the same as ever..

Alhamdulillah.. Alhamdulillah for this blessing =)

I shouldn’t be blogging.. I know… but this is specially for my family, to remember me (ehe) and pray for me yer! kenang daku dalam doamu! …. InsyaAllah kite akan berjumpa lagi… kalau tak di dunia, di akhirat nanti ^_^

Love, from Munah & Sanah (hehe.. bagi pihak la..)






















Get free blog up and running in minutes with Blogsome
Theme designed by B A Khan